Печурката што ги руменеше образите, тајната на „бабиното уво“

По првите сончеви денови и топењето на снегот, шумите кријат изненадување што некогаш имало сосема поинаква улога во секојдневието.

Освен висибабите, кои веќе не се реткост на крајот од зимата, во шумите се појавува и една необична печурка со интензивна боја што веднаш го привлекува вниманието. Во народот е позната како „бабино уво“ и се смета за еден од првите гласници на пролетта, заедно со смрчковите.

Оваа печурка расте веднаш по топењето на снегот, најчесто од февруари до крајот на март. Се појавува на отпаднати и иструлани гранчиња од листопадни дрвја, а нејзините мали, јарко црвено-портокалови „шапчиња“ тешко може да се промашат.

Природна шминка од шумата

Она што ја прави „бабиното уво“ посебно интересно е начинот на кој се користело во минатото. Пред појавата на современата козметика, оваа печурка служела како природна шминка. Баките, мајките, па и децата, ја користеле за да ги зацрвенат образите – исто како што денес се користи руменило.

„Порано одевме во шума, носевме гранчиња со ‘бабино уво’ и со него ги руменевме образите. Така се шминкавме, сосема природно“, раскажува Милосава Периќ од едно село во Мачва, сеќавајќи се на детството.

Традиција со различни изрази

Оваа необична навика била распространета низ цела Србија, но со локални варијации. Во некои краишта постоеле и шеговити изрази што се изговарале додека девојките се „шминкале“ со печурката. Така, во Мачва се велело: „Баба бледа, јас румена“, додека во Подриње изразот бил поигрив и посуров на народен начин.

Денес, „бабиното уво“ најчесто привлекува внимание како интересна појава во природата и симбол на доаѓањето на пролетта, но и како потсетник на времињата кога луѓето биле многу поблиску до природата и ги користеле нејзините дарови на креативни начини.