Детето не се затвора преку ноќ: Овие 6 грешки тивко ја рушат довербата со родителите

Многу родители веруваат дека детето секогаш ќе дојде кај нив кога има проблем. Но довербата не се подразбира. Таа се гради со години, преку секојдневни реакции, тон на глас, трпение и начинот на кој возрасните одговараат кога детето ќе покаже слабост, страв или грешка.

Децата најчесто не престануваат да зборуваат одеднаш. Многу почесто, малку по малку, заклучуваат дека нема смисла да се отвораат ако секој искрен разговор завршува со викање, споредба, лекција или казна.

Секој разговор го претворате во лекција

Кога детето ќе дојде да раскаже што му се случило, не секогаш бара решение. Понекогаш му треба само некој да го сослуша без прекинување и без веднаш да му објаснува што требало да направи.

Ако секој разговор заврши со долго предавање за одговорност, правила и животни лекции, детето може да почне искреноста да ја поврзува со непријатност. Следниот пат, наместо да зборува, ќе молчи.

Бурно реагирате кога ќе признае грешка

Ниту еден родител не сака да слушне дека детето погрешило. Но првата реакција може да одреди дали детето повторно ќе се довери или ќе почне да крие.

Ако признанието веднаш донесе викање, лутина или груба казна, детето учи дека вистината е опасна. Тоа не значи дека грешките треба да се игнорираат, туку дека прво треба да се разбере што се случило, па потоа да се зборува за последиците.

Ги намалувате неговите чувства

Реченици како „не е тоа ништо“, „претеруваш“ или „немаш причина да плачеш“ често се кажуваат со добра намера. Родителот сака да го смири детето, но детето може да ги слушне како порака дека неговите чувства не се важни.

Она што за возрасен изгледа како ситница, за дете може да биде голем товар. Прифаќањето на емоциите не значи дека се согласувате со сè што детето прави, туку дека му покажувате: „Те слушам и важно ми е како се чувствуваш“.

Го споредувате со други деца

Споредбите ретко мотивираат. Реченици како „види како учи брат ти“ или „зошто не можеш како неа“ најчесто оставаат чувство дека детето не е доволно добро.

Тогаш детето почнува да ги крие неуспесите, не затоа што не му е грижа, туку затоа што не сака повторно да се чувствува поразено. Многу подобро е да се зборува за неговиот личен напредок, труд и следен мал чекор.

Го прекинувате додека зборува

На децата често им треба повеќе време за да ги најдат вистинските зборови. Ако родителот постојано ги прекинува, ги поправa или им ги завршува речениците, тие може да почувствуваат дека никој навистина не ги слуша.

Понекогаш најголемата поддршка е тишината. Да го оставите детето да каже сè до крај, без брзање, е една од најсилните пораки дека неговиот глас има вредност.

Подоцна му го префрлате она што ви го доверило

Една од најголемите грешки е кога родителот во следна расправија ќе ја искористи старата исповед на детето како оружје. Тоа многу брзо ја руши довербата.

Детето мора да знае дека неговата ранливост нема да биде употребена против него. Ако еднаш почувствува дека искреноста станала аргумент во кавга, следниот пат ќе размисли двапати пред да каже што го боли.

Довербата меѓу родителот и детето не се гради со еден голем разговор. Се гради со стотици мали моменти во кои детето чувствува дека е слушнато, прифатено и сакано, дури и тогаш кога погрешило.