„Го сакам бебето, но ми недостига старата јас“

„Се сеќавам на моментот кога се запрашав што се случи со мојот стар живот. Ја сакав ќерка ми и уживав со неа, но истовремено чувствував нешто што тешко можев да го објаснам“, ја започнува својата исповед една мајка.

Иако била подготвена да се грижи за бебето, ништо не можело целосно да ја подготви за огромната промена на секојдневието. Непроспиени ноќи, хранење на секои два часа и плач што сè уште не умеела да го разбере станале нејзина нова реалност.

Најмногу ѝ недостигала слободата што некогаш ја имала. Можноста спонтано да испие кафе со пријателка, да прочита книга без прекин или едноставно да се истушира кога самата ќе посака.

Љубовта кон детето не ја брише потребата за слобода

Кога на една мајка ѝ недостига животот пред бебето, често се појавува силно чувство на вина. Таа може да се запраша каква мајка копнее по патувања, излегувања или само по неколку часа непрекинат сон.

„Јас сум таа мајка. А можеби сте и вие“, искрено признава таа.

Тоа не значи дека не го сакате или не го цените своето дете. Тоа значи дека сте човек кој се обидува да го прифати новиот идентитет и новиот начин на живот.

Што е матресценција?

Периодот на големи физички, психолошки и емоционални промени низ кои минува жената кога станува мајка е познат како матресценција.

Телото и умот се приспособуваат на целосно ново секојдневие, додека се менува и чувството за тоа која сте. Токму затоа е можно истовремено да се радувате на мајчинството и да жалите по личноста што сте биле претходно.

Кај оваа мајка чувството на загубена слобода било засилено од изолацијата, недостигот од сон и притисокот постојано да биде „совршена“. Нејзината емоционална сила постепено се трошела.

Четири работи што ѝ помогнале

Првата промена дошла кога сфатила дека тешките моменти нема да траат засекогаш. Ноќите исполнети со плачење и исцрпеност биле само една фаза, а не слика на целиот нејзин иден живот.

Потоа престанала да се преправа дека мајчинството ѝ доаѓа природно уште од првиот ден. Ги прифатила своите чувства без да дозволи тие да ја убедат дека е лоша мајка.

Голема поддршка добила и од други жени кои минувале низ истото. Сознанието дека не е сама било еден од најважните чекори во нејзиното закрепнување.

Во исто време, си дозволувала да жали по стариот живот, но потоа свесно го насочувала вниманието кон убавите работи што ѝ ги донело мајчинството.

„Би поминала низ сè повторно“

Денес, кога нејзините деца се доволно големи за факултет, повторно има време за кафе, книги и патувања. Но на тие први исцрпувачки месеци сега гледа со сосема поинакви очи.

„Некаде меѓу непроспиените ноќи и безбројните сменети пелени ја открив длабочината на љубовта за која не знаев дека постои“, вели таа.

Нејзиниот стар живот повеќе не постои во истата форма. Но жената што излегла од тој период станала посилна, помудра и поисполнета.