Изгоре цело село на Балканот, луѓето за миг останаа без домови и спомени

Цело село во Романија остана во пепел по катастрофален пожар што за кратко време проголта домови, дворови и сè што луѓето создавале со децении. Селото Совеја, некогаш познато како еден од бисерите на областа Вранча, денес изгледа како место низ кое поминала огнена бура. Уништени се десетици куќи, стотици луѓе останале блокирани по патиштата, а жителите сè уште се враќаат меѓу урнатините со надеж дека ќе најдат барем нешто што огнот не го однел. Сцените се тешки, а сведоштвата на мештаните откриваат колку брзо една ноќ може да избрише цел живот.

Пожарот се ширел со огромна брзина. Силен ветер го носел пламенот од куќа до куќа, а старите покриви и дрвените конструкции дополнително ја влошиле ситуацијата. За многумина, немало време ниту да земат документи, облека или најосновни работи.

Жителката Анџела раскажала дека огнот се движел како да гори сè одеднаш. Пламенот доаѓал од сите страни, а луѓето во паника се обидувале да се спасат. Таа следниот ден се вратила кај својот дом, но таму ја чекале само чад, пепел и тишина.

За неколку минути луѓето останале без сè

Incendiu la Soveja/ CJ Vrancea a activat resursele pentru sprijinirea populației; 32 de gospodării afectate; pompierii lichidează focarele https://t.co/IkIKZuMTSt
Sursa foto / video: ISU Vrancea pic.twitter.com/RQOIHWZ9ht

— AGERPRES (@agerpres) April 26, 2026

Во пожарот биле уништени 29 куќи. За жителите, тоа не се само бројки. Тоа се домови во кои растеле деца, се чувале семејни спомени и се градел живот со години. Сега, многу дворови личат на црни празнини.

Мештаните велат дека сè се случило премногу брзо. Некои се обиделе да изнесат дел од мебелот, апарати или облека, но огнот не оставил простор за спасување. Во многу куќи изгореле шпорети, фрижидери, лични предмети и цели домаќинства.

Една жена раскажала дека од нејзиниот двор останала само чешмата. Сè друго било уништено или расфрлано. Таквите сцени најсилно ја покажуваат размерот на катастрофата. Еден миг имате дом. Следниот миг стоите пред место што повеќе не го препознавате.

Околу 200 пожарникари се бореле со пламенот речиси десет часа. Нивната задача била да го запрат ширењето и да спречат уште поголема трагедија. Но огнот веќе направил огромна штета.

Совеја од туристички бисер се претвори во село на пепел

Совеја некогаш важела за место со чист воздух, природа и туристички потенцијал. Таму имало кампови, одморалишта и куќи што со години биле дел од локалната приказна. Сега, од воздух се гледаат изгорени кровови, урнатини и сив пејзаж.

Постарите жители најтешко ја поднесуваат сликата. Тие паметат како селото изгледало порано, кога куќите биле полни, а дворовите живи. Денес зборуваат за пламен што за половина час избришал труд од речиси цел живот.

Една мајка раскажала дека нејзиното дете сакало да доаѓа кај баба и дедо. Сега, вели таа, повеќе нема каде. Таквите реченици ја носат најтешката тежина на пожарот. Не гореле само ѕидови. Гореле семејни спомени.

Локалните власти обезбедиле привремено сместување за погодените жители. Општината и окружните институции најавиле помош, а владата треба да реагира по проценката на штетата. За луѓето што останаа без дом, секој ден носи нова неизвесност.

Силен ветер, дрвени куќи и катастрофа што не простува

Претставници на локалната заедница предупредуваат дека ваквите пожари бараат многу поголема внимателност. Дел од куќите биле изградени од запаливи материјали, како дрво и шиндра. Кога пламенот ќе се спои со силен ветер, просторот за реакција станува речиси невозможен.

Жителите сега бараат одговори, но и помош. Некои се лути затоа што веруваат дека дел од имотот можел да се спаси доколку реакцијата била побрза. Други се премногу потресени за да зборуваат. Само стојат пред пепелта и гледаат во она што до вчера било нивен дом.

Совеја денес не е само приказна за пожар. Таа е предупредување за тоа колку брзо природата, невниманието и слабата заштита можат да создадат катастрофа. За жителите, обновата нема да биде само градежна. Ќе треба повторно да изградат чувство на сигурност.

Најтешко е што многумина не изгубиле само имот. Изгубиле место во кое се чувствувале свои. Патот назад ќе биде долг, но првиот чекор веќе почнува со помош, солидарност и со обидот од пепелта повторно да се подигне живот.