„Колку човек повеќе има, толку повеќе се расчовечува“: Моќната порака на Венко Андоновски која ја расплака Македонија

Во едно исклучително динамично и сурово време каде што современиот свет безмилосно и континуирано брза по акумулација на материјални средства, освојување на високи општествени функции и стекнување на лажен престиж, нашата јавност беше длабоко потресена и суштински замислена од една голема, силна и филозофска мисла на нашиот генијален писател Венко Андоновски, која со неверојатно моќен ефект одекна низ целиот културен простор. Неговиот маестрален и длабоко емотивен пишан запис, создаден по повод преминот во вечноста на неговиот искрен, долгогодишен пријател и култен театарски маестро, режисерот Сашо Миленковски, допре до илјадници срца ширум државата, потсетувајќи нè сите нас дека во трката по минливото богатство човештвото многу често заборава што навистина значи да се има чиста душа и дека вистинските, фундаментални вредности никогаш не можат да се купат, туку тие макотрпно се создаваат исклучиво преку искрена уметност, безусловна љубов и зачувување на сопствениот образ.

Тајната на сигурниот аплауз и преселбата во небесниот театар

Трагичната вест за заминувањето на големиот Миленковски пристигна само неколку кратки недели откако овој врвен и неповторлив уметник ја прими престижната Награда за животно дело на реномираниот фестивал „Војдан Чернодрински“, крунисувајќи ја својата блескава кариера непосредно пред да се пресели меѓу ѕвездите во вечниот небесен театар каде што сигурно ќе продолжи да ги режира своите ремек-дела. Присетувајќи се на нивните заеднички уметнички почетоци, професорот Андоновски пред јавноста откри една интимна и бескрајно прекрасна тајна поврзана со едно навидум обично парче хартија на кое биле прецизно запишани минутите за сигурен аплауз и искрена насмевка од саканата публика.

„Ако не ги добиеме овие аплаузи во точно предвиденото време, можеме слободно да си ги спакуваме работите и да си одиме дома.“

Овие силни зборови, кои маестро Миленковски редовно му ги кажувал на својот верен креативен сопатник пред секоја голема премиера, совршено прецизно го отсликуваат чистиот уметнички профил на еден човек кој буквално дишеше и живееше исклучиво за магијата на театарската сцена, потполно отфрлајќи го материјалното богатство како мерка за личен или професионален успех во животот. Неговото физичко заминување несомнено остава огромна и ненадоместлива празнина во македонската култура, но неговиот беспрекорен дух и непроценливото уметничко наследство, овековечени преку моќните зборови на Андоновски, ќе продолжат вечно да живеат како светол патоказ за сите идни генерации кои допрва треба да научат дека човечноста секогаш мора да биде ставена пред алчноста.