Лов на „Шаркзила“: Огромна сенка излегла од океанската темнина

Мистериозен морски предатор предизвика вистинска потрага во водите крај Њујорк, откако истражувачите открија грбав кит со трага од каснување широка околу 61 сантиметар. Набргу потоа била пронајдена и тешко повредена туна со тежина од приближно 180 килограми.

Трагите ги одвеле експертите кон рибарското место Монтаук, на источниот крај на Лонг Ајленд. Потрагата била документирана за емисијата „Shark Week“ на каналот „Discovery“.

Непознатиот предатор добил прекар „Шаркзила“, а истражувачите се обиделе да откријат дали зад нападите стои невообичаено голема ајкула.

Потрагата ги однела до Кањонот Хадсон

Експертот за ајкули Крег О’Конел сметал дека повредите на животните можеби укажуваат на враќање на огромни предатори кои долго време ретко се забележувале во ова подрачје.

Тој изнел и контроверзна теорија дека старите буриња со нуклеарен отпад, фрлени во близина на подводниот кањон, можеби влијаеле врз морскиот свет. Според таа претпоставка, изложеноста на радиоактивни материи би можела да предизвика генетски промени или необичен раст.

О’Конел нагласил дека теоријата за радиоактивна мутација не била докажана. Сепак, тимот решил да пронајде голем предатор, да му постави уред за следење и да земе примерок од ткиво за лабораториска анализа.

Потрагата била организирана на 20 септември 2025 година, а екипата имала околу 30 часа пред пристигнувањето на силна бура.

Подводна клисура длабока повеќе од еден километар

Истражувачите отпловиле околу 160 километри од Монтаук до Кањонот Хадсон. Подводната клисура започнува на длабочина од приближно 275 метри и се спушта до околу 1.220 метри.

Овој мрачен подводен простор, споредуван по големина со Големиот Кањон, може да биде засолниште за некои од најголемите предатори во Атлантикот.

О’Конел тврдел дека кон крајот на шеесеттите години во поширокото подрачје биле фрлени околу 15.000 буриња со нуклеарен отпад, а подоцна биле регистрирани сомнежи за истекување.

Огромна челуст се појавила од темнината

Тимот пристигнал на локацијата околу четири часот наутро и спуштил камера со мамка во слабо осветлениот океански слој познат како „зона на самракот“.

По шест часа камерата била извлечена. На снимките се гледала огромна челуст која се обидела да ја касне опремата.

О’Конел го идентификувал предаторот како женка од видот голема бела ајкула. Набргу потоа се појавила и мако ајкула, еден од најбрзите морски предатори.

Женката мако била долга околу три метри и се движела директно кон истражувачите. Поради нејзината брзина и сила, тимот се посомневал дека токму таа би можела да биде мистериозната „Шаркзила“.

Две ајкули исчезнале, а потоа се појавила огромна сенка

Истражувачите поставиле голем дел од туна како мамка. Од длабочината се појавиле две мако ајкули, што било необично бидејќи овие предатори најчесто ловат сами.

Двете ајкули ненадејно исчезнале, по што покрај тимот минала голема сенка. Животното се изгубило во темнината пред екипата да успее да утврди за кој вид станува збор.

Набргу се појавила друга мако ајкула, долга речиси 3,7 метри. О’Конел поверувал дека конечно го пронашле предаторот што го барале.

Лабораторијата ја урнала теоријата за мутант

Ајкулата првично не сакала да се приближи до заштитниот кафез. О’Конел излегол во водата и се обидел да ѝ постави уред за следење, но предаторот исчезнал.

Кога повторно се појавила, истражувачот успеал да го прицврсти уредот и да земе примерок од ткиво. Потоа тимот се вратил на брегот, а сигналите покажале дека ајкулата продолжила да се движи низ истото подрачје.

Лабораториските анализи не откриле докази за радиоактивни мутации. Со тоа била отфрлена теоријата дека „Шаркзила“ е генетски изменет предатор создаден под влијание на нуклеарен отпад.

Истражувањето покажало дека подрачјето можеби служи како место за размножување на мако ајкулите. Тоа нуди поприродно објаснување за присуството на големи предатори и повредените животни во водите крај Њујорк.