ВЕРОУЧИТЕЛОТ ПРЕСЕЧЕ: Дали велигденскиот зајак е грешка или Божјо суштество?

Дали велигденскиот зајак е „западнa новотарија“ што ја загрозува традицијата или е само невин симбол на радоста? Ова прашање секоја година предизвикува вистинска дебата меѓу верниците во овој април 2026 година. Додека домовите се полнат со чоколадни зајачиња и украси, многумина се прашуваат каде е границата меѓу верата и комерцијализацијата. Вероучителот Александар Ѓурѓевиќ реши да стави крај на дилемите и да објасни како правилно да го прифатиме овој симбол без да ја нарушиме суштината на празникот. Неговиот став е јасен: нема потреба од непотребна врева бидејќи зајакот, како и секое друго животно, е Божјо суштество кое носи своја симболика. Ова е приказна за тоа како една стара германска легенда го освои светот и стана неодминлив дел од велигденската магија.

Според историските записи, спојувањето на зајакот со јајцата и Велигден најверојатно потекнува од Германија, уште од почетокот на 16-тиот век. Децата со огромна радост го исчекувале доаѓањето на „Oschter Haws“ – зајакот кој на велигденското утро носел јајца и ги оставал во претходно подготвени гнезда. Се верувало дека овој зајак, слично како Дедо Мраз, го проценува однесувањето на децата и носи дарови само за оние кои биле добри. Оваа стара германска традиција подоцна се преселила преку океанот и станала глобален феномен кој денес го препознаваат сите генерации.

Од Германија до Америка: Патот на велигденскиот зајак низ вековите

Германските доселеници го пренеле овој обичај во Америка на почетокот на 18-тиот век, каде што тој дополнително се развивал и популаризирал. Со текот на времето, глобализацијата и индустријата за забава придонесоа велигденскиот зајак да стане широко распространет симбол на празникот. Во нашите краишта овој обичај најпрво пристигнал во областите под германско влијание, а потоа на почетокот на 20-тиот век постепено се проширил низ целиот регион. Иако не е директно поврзан со црковните канони, тој стана нераскинлив дел од празничната атмосфера во многу православни и католички семејства.

Вероучителот нагласува дека не треба да се плашиме од овие симболи доколку ја знаеме нивната вистинска порака. Зајакот во природата е познат по својата плодност и брзина, што во преносна смисла може да се поврзе со обновата на животот и доаѓањето на пролетта. Наместо да го гледаме како закана за верата, можеме да го прифатиме како дел од детската радост и семејното заедништво. Клучот е во балансот – да уживаме во симболите, но никогаш да не ја заборавиме суштината на Воскресението. Празникот е за љубов, толеранција и победа на животот, а зајакот е само уште еден потсетник на убавината на Божјиот свет.