Последната потпишана порака на Епштајн ја отвора битката за наследството

Објавени документи тврдат дека Џефри Епштајн потпишал рачно дополнета порака за распределба на имот само два дена пред да почине во затвор во 2019 година.

Во пакет новообјавени, делумно редигирани материјали се појавува и рачно напишана забелешка на финансиски документ, во која се наведува намерата значајни делови од неговото богатство да одат кај тогашната свршеница, Карина Шулијак. Во текстот се спомнува и дијамантски прстен, опишан како подарок „со цел склучување брак“, како и план за паричен износ од 100 милиони долари во случај на смрт.

Документот што се посочува како клучен е наречен „Фондацијата од 1953 година“, каде се наведува распределба на имот што во јавноста со години се проценуваше на стотици милиони долари. Во овие материјали се спомнуваат и повеќе недвижности и локации поврзани со Епштајн, како и концептот имотот да се префрли во механизам што би функционирал по затворање на сите прашања околу оставината.

Во истите наводи се потенцира дека оваа „фондација“ не стапила формално на сила како финален расплет, туку била замислена како структура што би се активирала по расчистување на долгови, побарувања и судски постапки. Токму тука лежи и суштинската дилема што ја следи оставината со години: кој има право на средства и кога тоа може да се реализира.

Во јавните извештаи што се цитираат во вакви објави се наведува дека оставината во еден момент располагала со значително помал износ од првично проценетото богатство, бидејќи голем дел бил потрошен на трошоци, даноци, спогодби и исплати во рамки на програми за обештетување на жртви. Во истата рамка се спомнуваат исплати во вредност од 125 милиони долари на повеќе од 100 лица, како и дополнителни финансиски обврски што ја оптоваруваат оставината.

Материјалите ја отвораат и темата за промени во корисниците во различни верзии на документите. Се наведува дека во порано составена верзија од почетокот на 2019 година, како потенцијална корисничка се појавувало друго име, но подоцна следеле откажувања и пренасочувања на распределбата, по што новиот документ ја става Шулијак во центарот.

Посебно внимание привлекува и наводот дека Шулијак била последната позната личност надвор од затворот со која Епштајн разговарал пред смртта, преку телефонски повик што, според објавите, не бил снимен. Од неа, како што се наведува, не стигнал јавен коментар по медиумските прашања.

Овие документи, според информациите што кружат во објавите, станале достапни во контекст на постапките поврзани со истрагите и судските предмети што ја опфаќаа и мрежата околу Епштајн. Во пракса, тоа значи дека секоја нова објава носи уште еден слој во долгата правна и јавна расправа: што точно било планирано, што навистина било изводливо и колку од предвиденото можело да се реализира по сите побарувања.

Во меѓувреме, правната реалност останува прилично јасна: без разлика на тоа што пишува во вакви документи, исплати и префрлања не се можни додека не се затворат долговите, трошоците и сите активни барања. Затоа и оваа „последна порака“ повеќе ја осветлува намерата во последните денови, отколку што нуди конечен одговор за исходот на оставината.