Сенатот му ги одврза рацете на Трамп за Иран, резолуцијата падна

Сенатот на САД му кажа „оди понатаму“ на Трамп. Обидот да се закочи војната против Иран и да се врати контролата кај Конгресот пропадна. Републиканското мнозинство ја сруши Резолуцијата за воени овластувања. Резултатот е чист и остар. 53 сенатори беа против. 47 беа за. Со ова, Трамп доби повеќе простор за продолжување на операциите без ново гласање.

Гласот во Сенатот важеше како тест на лојалност. Не само кон војната, туку и кон самиот Трамп. Партијата му ја чува грбот. И тоа јавно. Сега пораката е една. Ако сакате надзор, ќе мора да го извојувате на друг начин. Сенатот не го отвори тој пат.

Што точно сакаше резолуцијата да спречи

Резолуцијата требаше да постави кочница. И да каже дека претседателот не смее да продолжи со операции против Иран без одлука од Конгресот. Тоа е судир на принципи. Уставно, Конгресот има моќ за објава на војна. Практично, претседателите со децении ја туркаат границата и дејствуваат со широка слобода. Овој пат, Сенатот одлучи да не ја враќа линијата назад.

Интересно, имаше по едно „пребегнување“ од двете партии. Демократот Џон Фетерман беше со републиканците и ја поддржа војната. Републиканецот Ранд Пол беше против своето мнозинство и застана зад ограничувањето. Тоа изгледа како мал детал. Но токму таквите детали покажуваат каде пукаат партиските шавови.

Кој ја туркаше резолуцијата и зошто тоа стана голема тема

Текстот го предложија Ранд Пол и демократот Тим Кејн. Кејн удри директно во најчувствителната точка. Рече дека Трамп не доставил докази дека САД биле под непосредна закана од Иран. Тоа е напад на легитимитет. Не на стратегија. Кога ќе кажеш „нема непосредна закана“, кажуваш дека акцијата е избор, не нужност.

Пол го врза својот став со Уставот. Тој вели дека Конгресот треба да решава. Не Белата куќа сама. Но оваа битка е стара. И речиси секогаш завршува исто. Претседателите добиваат простор. Конгресот реагира доцна. Потоа останува симболика.

Што следува во Претставничкиот дом и зошто ефектот може да биде ограничен

Слична резолуција треба да се разгледува и во Претставничкиот дом. Но по поразот во Сенатот, тој чекор губи тежина. Може да стане политичка порака. Може да стане протест. Но тешко дека ќе стане реална кочница. Барем не сега. Особено кога партијата на Трамп има тесно мнозинство и во двата дома.

Заклучокот е јасен. Сенатот избра страна. И тоа е страната на претседателот. За Иран, ова значи продолжување на притисокот. За Конгресот, ова значи уште една пропуштена шанса да го врати клучот во своите раце. А за јавноста, ова е сигнал дека војната може да трае подолго отколку што многумина се надеваа.