Пајак се расплака кај Лазаров: „Да не беше мајка ми, денес немаше да зборувам вака“

Во двочасовниот разговор со Стефан Лазаров, Пајак зборуваше за повеќе теми кои го обликувале неговиот животен и креативен пат, но најсилниот момент дојде кога музичарот од Охрид се наврати на своето детство и на улогата на родителите, кои, според неговите зборови, биле неговиот најголем потпорен столб. Иако денес јавноста го препознава по песните, настапите и авторската енергија, зад таа слика стои искуство кое покажува дека успехот на сцената многу често започнува далеку од рефлекторите, во семејниот дом, во долги вечери, во трпение и во луѓе кои не се откажуваат кога детето најмногу има потреба од нив.

Мајката што не се откажала и детето што морало да проговори

Пајак откри дека љубовта кон музиката му била всадена од неговиот татко, преку заедничките патувања со автомобил и песните на легендарните „Битлси“, чиј репертоар го запознал уште како дете. Сепак, покрај тие музички влијанија, тој искрено призна дека во својата соба знаел од срце да ги пее и интимните балади на Џеј, што дополнително ја објаснува неговата емотивна музичка линија, во која личното чувство често има еднакво важна улога како и модерниот звук.

„За сѐ ова денес е крива мајка ми, што зборувам вака. Толку многу се трудела жената и се запнала едноставно… да не била мајка ми, не знам… поздрав мајче…“

Најемотивниот дел од разговорот дојде кога Пајак, низ солзи, раскажа дека како дете имал сериозни проблеми со говорот и дека во еден период не можел да каже ниту „мама“. Тој објасни дека пречките почнале да се забележуваат кога имал околу четири години, а иако дел од тие спомени му се во магла, од раскажувањата на мајка му знае дека по едно враќање на родителите од Скопје, кога тој бил дома со баба му во Охрид, едноставно не можел да зборува.

Зад славата стои борба што не се гледа на сцена

Артистот призна дека тие години воопшто не биле лесни, особено во училишните денови, кога говорната маана станувала тежок личен товар во секојдневната комуникација, во дружењето, во првите симпатии и во моментите кога сакал нешто да каже, но зборот не излегувал од него. Неговото сведоштво беше особено силно затоа што не го претстави проблемот како обична трема или моментален притисок, туку како состојба која може вистински да ја разбере само оној што поминал низ слична борба.

Во таа лична приказна, најголемата улога ја имала неговата мајка, која, и покрај долгите работни денови, останувала со него до доцна во ноќта, му помагала околу училишните обврски и упорно вежбала со него за да го надмине проблемот со говорот. Пајак нагласи дека родителите работеле по 12 часа, дека баба му ги чувала, но дека мајка му и татко му секогаш наоѓале време за своите деца, што за него било поважно од која било материјална работа.

„Родителите ви се најбитната работа во животот, тоа ќе го сфатите кога ќе пораснете, бидејќи сега мислите дека ви тресат глупости, а за сѐ се во право.“

Пајак откри и дека со задоволство ги изненадил родителите со летен одмор, потенцирајќи дека нивната најголема среќа е тоа што пораснале деца на кои се горди. Во разговорот со Лазаров, тој испрати и силна порака до младите — да не чекаат посебен повод за да им кажат на родителите дека ги сакаат, бидејќи токму тие луѓе, дури и кога звучат строго или здодевно, најчесто се единствените кои безусловно стојат зад нас.

„Црните овци“ што знаат зошто се различни

За проблемите со говорот, Пајак разговарал и со Марко Слаткаристика, за кого рече дека му дал голема поддршка и му помогнал да ја гледа својата различност не како слабост, туку како нешто што може да стане сила. Пораката дека во „стадо на овци“ тие се „црните овци“ за Пајак имала посебна тежина, бидејќи му покажала дека она по што човек се издвојува не мора да биде товар, туку може да стане токму она што го прави препознатлив.

Гостувањето во „Лазаров подкаст“ затоа не беше само промотивен разговор по повод албумот „2000 и некоја“, туку ретко искрена исповед во која Пајак ја покажа човечката страна зад музичкото име. Неговата приказна потсетува дека зад секој артист стои невидлива биографија, зад секој глас има борби што публиката не ги слуша, а зад секој успех често стои некој родител кој тивко, упорно и без аплаузи верувал пред сите други.

View this post on Instagram

A post shared by Lazarov Podcast (@lazarovpodcast)