Пет тони марихуана и македонска трага: институциите под притисок по рекордната заплена во Србија

Заплената што ја потресе Србија сега ја тресе и Македонија, бидејќи најтешкото прашање останува отворено: ако пет тони марихуана навистина тргнале од тука, кој ќе ја каже вистината дома.

Рекордната заплена на околу пет тони марихуана во Србија, случај што таму се третира како организиран криминал, ја отвори чувствителната дилема за македонските институции. Според наводите што ги пренесуваат српските медиуми и официјални информации од српската страна, дрогата била поврзана со мрежа што набавувала и префрлала марихуана преку граница, при што како клучна точка се посочува Северна Македонија.

Според објавеното, заплената се случила на 29 јануари 2026 година во реонот на селото Коњух кај Крушевац, а вредноста се проценува на 7 до 10 милиони евра. Во истрагата се вклучени специјализирани обвинителски и судски органи во Белград, а дел од осомничените добиле мерки притвор, што ја покажува тежината со која српската страна го третира случајот.

Српските наводи ја ставаат Македонија во незгодна позиција

Најкритичниот момент за домашните институции се однесува на тврдењето дека групата дејствувала меѓународно и дека, од почетокот на јануари, во Северна Македонија набавила околу пет тони марихуана. Според таа реконструкција, дрогата потоа била пренесувана преку граница до објекти во Србија и преземана за понатамошна продажба. Во истите информации се наведува и дека за едно лице се предлага потерница, со образложение дека е во бегство.

Овие наводи ја креваат чувствителноста на темата во Скопје, бидејќи директно ја отвораат одговорноста за тоа дали постоела логистика на терен, дали имало пропусти во контролата и дали некој можел да обезбедува заштита на ваков обемен шверц.

Политичка офанзива, институционална тишина и ризик од недоверба

По објавите од Србија, темата доби и политичка димензија. Генералниот секретар на СДСМ, Александар Саша Димитријевиќ, на прес-конференција јавно праша дали пет тони дрога се доволни за да има јасна реакција и отворање истрага. Тој ја постави дилемата како ваков товар можел да мине преку граница и зошто нема видлива институционална постапка што ќе ги расчисти сомнежите.

Во вакви случаи, тишината носи најголем ризик: наместо да смирува, таа ја зголемува недовербата и го проширува просторот за шпекулации. Јавноста очекува брзи, проверливи чекори, координација со српските органи и јасни одговори за тоа дали постои домашна трага, кои структури се проверуваат и како ќе се утврди одговорноста.