
Трагедијата што ја потресе Македонија добива уште потешка и подлабока димензија, откако семејството јавно проговори и обвини дека институциите не постапиле и покрај претходни пријави за семејно насилство. Наместо случајот да остане само црна хроника, сега во фокусот влегува прашањето дали системот навреме реагирал и дали можело да се спречи загубата на два млади животи. Болката на семејството прераснува во јавно барање за правда, а случајот веќе не се чита само како трагедија, туку и како можен тежок институционален неуспех.
-
Те сакам како пивото
699 ден
524.25 ден
Во емотивна и тешка јавна објава, братот на починатата жена, Александар Стојаноски, се обрати во име на семејството и директно посочи дека, според нив, МВР, социјалните служби и целиот систем потфрлиле. Тој тврди дека со години биле пријавувани физичко и психичко насилство, закани и сериозни инциденти, но дека и покрај тоа немало соодветна заштита.
Овие наводи, ако се потврдат во институционална постапка, отвораат многу сериозно прашање: што се случува кога луѓе бараат помош, а системот не одговара доволно брзо и доволно силно. Токму затоа, трагедијата сега добива многу поширок општествен одек. Не станува збор само за семејна болка. Станува збор и за довербата во институциите што треба да штитат.
Семејството јасно бара јавен фокус, а не шпекулации. Во пораката доминира болка, но и силна решеност дека случајот нема да биде заборавен и дека ќе се бара одговорност до крај. Ова ја претвора трагедијата во повик за правда што веќе силно одекнува во јавноста.
Семејството тврди дека имало пријави, но немало заштита
Најтешкиот дел од објавата е тврдењето дека постоеле претходни пријави за семејно насилство и дека, според семејството, институциите не постапиле како што требало. Тоа е обвинение со огромна тежина, затоа што ако навистина имало аларми што останале без доволна реакција, тогаш случајот добива уште посериозна димензија.
Во вакви ситуации, јавноста не бара само сочувство. Бара одговори. Дали имало пријави. Кој ги примил. Како се постапувало. Дали некој проценил ризик. И дали во одреден момент системот можел да интервенира поинаку. Токму тие прашања сега ќе бидат во центарот на вниманието.
Семејството инсистира ова да не помине како уште една трагична бројка во системот. Тоа е порака што силно удира, затоа што ја отвора најболката точка во ваквите случаи, чувството дека најстрашното се случило по долг период на предупредувања и барања за помош.
Болката се претвори во јавно барање за правда
Обраќањето на братот не е само семеен крик. Тоа е и директен повик до јавноста и медиумите да не дозволат случајот да се изгуби. Во таквите зборови има тага, гнев и одлучност што оваа трагедија мора да добие целосно расветлување.
Токму поради тоа, овој случај веќе не е само вест. Тој станува тест за институциите, за тоа дали ќе ги испитаат сите наводи, дали ќе ја проверат целата претходна комуникација и дали ќе утврдат дали некаде навистина имало пропуст.
Кога семејство јавно бара правда со ваков тон, тоа покажува колку е длабока болката и колку е силно чувството дека нешто било пропуштено. А токму тоа чувство сега ја прави оваа трагедија уште потешка за целото општество.
Случај што отвора многу потешки прашања од самиот настан
Покрај самата трагедија, во прв план сега излегува и темата за заштитата на жртви, за реакцијата на институциите и за тоа колку системот навистина е способен да препознае и спречи опасност кога постојат претходни сигнали. Ова се прашања што не смеат да останат без одговор, особено ако има сериозни тврдења за претходни пријави.
Јавноста ќе очекува не само истрага за самиот настан, туку и проверка на сите претходни постапки, контакти и евентуални институционални пропусти. Само така ќе може да се види дали трагедијата била само шокантен настан, или и последица на подлабок системски проблем.
Затоа, оваа приказна сега стои на многу потешко место. Не само како црна хроника, туку како случај што отвора прашање за одговорност, за заштита и за тоа дали државата ги слуша оние што најмногу бараат помош кога им е најпотребна.


