Среќата не е случајност, туку начин на размислување

Тина Силиг, професорка по лидерство и иновации на Универзитетот Стенфорд, со години го проучува односот меѓу одлуките и неочекуваните можности. Нејзиниот заклучок е јасен: не можеме да контролираме сè, но можеме драстично да ги зголемиме шансите за успех преку сопственото однесување. Луѓето кои изгледаат како да имаат постојана среќа, всушност имаат развиено специфични навики кои ги прават поотворени за промени.

5 навики за препознавање на можностите

Овие пет клучни навики ги одвојуваат успешните луѓе од оние кои постојано чекаат среќата сама да им тропне на врата:

• Јасно ги дефинираат своите вредности: Пред да препознаете добра можност, мора да знаете што барате. Јасните лични принципи помагаат полесно да се одбие она што не ви одговара и да се прифати вистинската прилика.
• Го контролираат внатрешниот дијалог: Наместо да се прашуваат „зошто ова ми се случува мене?“, тие се фокусираат на решенија и прашуваат „што можам да направам следно?“.
• Оставаат простор за неочекуваното: Излегувањето од строгата рутина, запознавањето нови луѓе и прифаќањето покани создаваат простор за нови идеи и информации.
• Учат од сопствените неуспеси: Неуспехот не е крај, туку вредна лекција. Успешните луѓе ги анализираат своите грешки за следниот обид да биде похрабар и попаметен.
• Ја практикуваат благодарноста: Искреното „благодарам“ гради силни врски. Квалитетните односи со луѓето често се главниот извор на нови и неочекувани можности.

„Британскиот психолог Ричард Вајзман докажа дека луѓето кои се сметаат себеси за среќни почесто се потпираат на интуицијата и во секој проблем гледаат простор за промена, додека другите гледаат само затворена врата.“

Иако не можеме целосно да ги контролираме надворешните фактори, нашиот однос кон предизвиците одлучува дали ќе бидеме подготвени да ја зграпчиме шансата кога таа конечно ќе се појави пред нас.

The post Среќата не им се случува случајно: 5 навики поради кои успешните луѓе почесто ги препознаваат големите можности appeared first on Навалица.

На родителите често им се повторува дека сè што поседуваат еден ден ќе остане на нивните деца. Но, една 67-годишна жена одлучила да не го чека тој „еден ден“. По смртта на сопругот, под притисок на своите деца, имотот што го поседувала го поделила меѓу синот и ќерката, верувајќи дека со тоа им ја обезбедува иднината и дека семејната блискост ќе остане непроменета.

Наместо сигурност, меѓутоа, поделбата на имотот го означила почетокот на еден драматичен пресврт во нејзиниот живот. Жената останала без својот дом, неколку дена живеела на гробишта, а за да преживее била принудена да проси од непознати луѓе.

Ова не е само приказна што кружи по социјалните мрежи. Нејзината исповед е забележана во истражувањето „Silent Scream of Malaysian Elderly: A Case Study in Noble Care Ageing Centres“, објавено во академското списание „Research on Ageing and Social Policy“. Истражувачите разговарале со постари лица кои завршиле во установи за грижа, а нивните вистински имиња не биле објавени поради заштита на приватноста.

Нејзината приказна во истражувањето носи едноставен, но исклучително тежок наслов: „Моите деца ме предадоа“.

„Имам 67 години и живеам во овој центар“

Животот на оваа жена се променил по смртта на сопругот. Како што им раскажала на истражувачите, токму тогаш нејзините деца започнале да вршат притисок врз неа да го подели имотот.

Таа на крајот попуштила.

Имотот го поделила рамноправно меѓу синот и ќерката, најверојатно очекувајќи дека семејството ќе остане нејзино сигурно засолниште и откако повеќе нема да има што да дели. Наместо тоа, токму по поделбата започнал најболниот дел од нејзината приказна.

„Имам 67 години и живеам во овој центар“, започнала таа со својата исповед.

Синот, по поделбата на имотот, заминал во Европа. Според нејзиното сведоштво, тој дури не ѝ кажал дека заминува, оставајќи ја без очекуваната семејна поддршка во периодот кога најмногу ѝ била потребна.

Останала ќерката, но ни кај неа не пронашла дом.

Зетот ја исфрлил од куќата

Ќерката не можела да ја задржи мајка си во својот дом бидејќи нејзиниот сопруг не го дозволувал тоа. Според сведоштвото на 67-годишната жена, токму зетот ја исфрлил од куќата.

Во тој момент, жената која некогаш имала сопруг, семејство и имот повеќе немала ниту место каде што би можела да преспие.

Неколку дена ги поминала на место на кое никој не би требало да биде принуден да бара засолниште – на гробишта.

Таму престојувала и просела од луѓе за да преживее. Истражувањето наведува и дека контактот со ќерката бил прекинат, па жената, откако претходно им го поделила она што го поседувала на своите деца, на крајот завршила во центар за стари лица.

Додека разговарала со истражувачите за својот живот, таа се присетувала и на годините што ги поминала со својот покоен сопруг – период од животот во кој, како што може да се заклучи од нејзината исповед, семејството било сосема поинакво место.

Кога имотот станува поважен од родителот

Нејзината приказна не е изолиран случај. Занемарувањето, финансиското искористување и напуштањето на старите лица претставуваат сериозен општествен проблем, кој често останува скриен зад затворени врати затоа што се случува во кругот на семејството, каде што жртвите неретко се двоумат дали воопшто да побараат помош.

Истражувањата за злоупотребата на стари лица во Индија бележат случаи во кои имот бил одземан без согласност, родители биле напуштани, а на старите членови на семејството им биле ускратувани храна, лекови и основната грижа што им била потребна.

Во една од студиите, синовите најчесто биле посочувани како сторители на злоупотреба врз постари членови на семејството, при што меѓу причините се појавувале и прашањата поврзани со парите и имотот.

Пошироките податоци на организацијата HelpAge India, наведени во стручна работа посветена на правата на старите лица, исто така укажуваат на размерите на проблемот. Меѓу пријавените форми на злоупотреба се појавуваат непочитување, вербално насилство и занемарување, додека голем број постари лица не го пријавуваат она што им се случува бидејќи сметаат дека станува збор за семејна работа.

Можеби токму затоа приказната на оваа 67-годишна мајка остава толку силен впечаток. Таа не останала без имот затоа што го изгубила или затоа што некој ѝ го украл. Таа самата им го дала на своите деца.

По смртта на сопругот, она што го имала го поделила меѓу синот и ќерката. Синот заминал во Европа, во домот на ќерката за неа немало место, а жената која некогаш имала свој дом завршила спиејќи на гробишта и молејќи непознати луѓе за помош.

Сè што имала го дала на семејството. А кога дошол моментот кога на неа ѝ било потребно семејството, повеќе немала каде да оди.

The post „Сè им дадов, а зетот ме исфрли од дома“: 67-годишна мајка завршила просејќи и сè уште го чека повикот од децата appeared first on Навалица.

Приказната на оваа мала хероина започна предвреме, во 27-та гестациска недела. Нејзиниот старт беше исклучително тежок, проследен со лоши прогнози и многу страв. Но, и покрај сè, уште од првиот ден Бисера покажа неверојатна животна сила. Деноноќно бдеејќи над нејзиниот инкубатор, медицинскиот тим вложи максимални напори да ѝ помогне во битката за преживување, создавајќи притоа нераскинлива емотивна врска со својата најмала пациентка.

Лекција по храброст и издржливост

Лекарите и медицинските сестри отворено признаваат дека Бисера им одржала вистинска лекција по храброст. Секој нејзин нов здив и секое отчукување на ситното срце носеа надеж за целиот персонал. Стручниот тим воедно упати и длабока почит кон нејзините родители. Нивната достоинствена тишина, трпеливост и непоколеблива верба беа најсилниот столб во овие три месеци.

„Ги броевме нејзините грамови како најголемо богатство. Ја чувавме секоја нејзина мала победа и со страв и надеж го чекавме токму овој ден кога ќе можеме безбедно да ја испратиме дома.“

Емотивно испраќање по месеци страв и надеж

Видно емотивните вработени на ГАК денеска се простија од нивната храбра пациентка. И посакаа домот секогаш да ѝ биде исполнет со детска смеа, топлина и прегратки кои никогаш нема да завршат. Оваа инспиративна приказна останува силен потсетник за светоста на медицинската професија, но претставува и огромна искра надеж за сите родители кои минуваат низ борбата на предвременото раѓање. За Бисера, пак, денес официјално почнува едно сосема ново, среќно и безгрижно поглавје.

The post ХЕРОИНА ОД САМО 960 ГРАМА: По 82 дена пекол во инкубатор, малата Бисера конечно заминува дома! appeared first on Навалица.

Емоционалната незрелост не значи нужно дека некој е лош човек. Меѓутоа, таа се манифестира преку тешко прифаќање на одговорноста, префрлање на вината, избегнување на непријатни разговори, слаба контрола на емоциите или обиди да се наведе другата личност да попушти. Порталот YourTango издвојува 11 реченици кои емоционално незрелите луѓе често ги користат во секојдневните разговори.

1. „Не сум јас крив/а“

Сите грешиме. Разликата е во тоа што правиме кога ќе сфатиме дека сме згрешиле. Емоционално позрела личност може да каже: „Згрешив“ или „Жал ми е“. Кај емоционално незрелата личност, првиот импулс е одбрана и префрлање на фокусот кон наоѓање оправдување.

2. „Ти ме натера“

Ова е чекор подалеку од избегнувањето одговорност. Не само што јас сум невин, туку ти си крив за она што јас го направив. Постојаното префрлање на одговорноста на другите може да биде знак за проблем со емоционалната регулација.

3. „Ти секогаш ја враќаш минатото“

Постои голема разлика помеѓу непотребно враќање на минатото и проблем кој никогаш навистина не бил решен. Ако некој е повреден, а другата страна никогаш не презела одговорност ниту го променила однесувањето, оваа фраза станува згоден начин да се прекине разговорот.

4. „Добро, тогаш повеќе нема ни да зборувам со тебе“

Наместо решавање на конфликтот – ѕид. Кога молчењето се користи за да се казни другата личност, да се вознемири или да се принуди прва да попушти, разговорот престанува да биде обид за решавање на проблемот.

5. „Претеруваш“

Можеби една од најчестите фрази. Наместо разбирање, добивате: „Правиш драма“ или „Преосетлив/а си“. Ако оваа реченица се користи секогаш кога ќе се обидете да кажете дека нешто ве повредило, таа станува начин за поништување на туѓите чувства.

6. „Не сакам да зборувам за тоа“

Секој има право да не е подготвен за разговор во моментот. Проблемот настанува кога „не сакам да зборувам за тоа“ всушност значи – никогаш нема да зборуваме за тоа. Непријатната тема се затвора, проблемот останува, а сите се однесуваат како ништо да не се случило.

7. „Јас сум едноставно таков/таква“

Понекогаш ова значи: „Немам намера да го променам однесувањето кое те повредува“. Возрасните односи бараат одредено прилагодување. Ако некој постојано доцни, навредува или ги остава своите обврски на други, „таков сум“ не е решение.

8. „Да ме сакаше, ти би…“

Љубовта овде се претвора во средство за притисок. Оваа формулација е манипулативна, бидејќи служи за да се наведе другата личност да направи нешто против сопствените интереси или граници.

9. „Ти СЕКОГАШ го правиш истото“

Зборовите „секогаш“ и „никогаш“ можат малата кавга да ја претворат во голема. Ваквите генерализации ја туркаат другата личност во одбрана. Многу е покорисно да се зборува за конкретното однесување, наместо да се напаѓа со генерализации.

10. „Јас сум добро, ти имаш проблем“

Особата може да биде очигледно лута, повредена или вознемирена, но наместо да ја признае сопствената емоционална состојба, инсистира дека проблемот е исклучиво кај другата страна, со што разговорот станува невозможен.

11. „Јас никогаш не го добивам она што го сакам“

Оваа реченица често доаѓа кога личноста не може да прифати одбивање, компромис или фактот дека работите нема да се одвиваат според нејзиниот план. Разочарувањето се користи како средство за да се натера другата личност да попушти.

Најважно е да се запамети: Една изговорена реченица не значи дијагноза. Проблемот не е во една реченица, туку во образецот на однесување. Важно е дали личноста може да сослуша, да се извини и да го промени однесувањето по конфликтот.

The post ЕМОЦИОНАЛНА НЕЗРЕЛОСТ ВО 11 РЕЧЕНИЦИ: Ако ги слушате овие фрази од некого, внимавајте! appeared first on Навалица.

Личноста која свесно одлучува да молчи во емотивно набиен момент, всушност се обидува да ја задржи контролата над себе. Кога бесот, стравот или повреденоста ќе го достигнат својот врв, нашето размислување повеќе не функционира рационално.

Мозокот реагира на заканата со молскавична брзина. Се активира амигдалата – делот од мозокот кој учествува во обработката на силни емоции и опасности, што нè тера да реагираме побрзо, поимпулсивно и погрубо отколку што навистина сакаме. Токму во такви моменти, кратката пауза може да биде клучна.

Магичната реченица која спасува од раскинување

Доколку забележите дека емоциите ја преземаат контролата, не мора веднаш да имате совршено решение за проблемот. Наместо да свртите грб и со часови да го игнорирате партнерот (што создава дополнителна несигурност), искористете ја оваа кратка реченица која прави чуда:

„Сакам да разговарам со тебе за ова, но сега ми треба малку простор.“

Оваа реченица испраќа јасна порака: не бегам од разговорот, туку само не сакам да ја продолжиме расправијата додека сум во ваква состојба. Кога личноста еднаш ќе се смири, подоцна може многу подобро да слуша, да ги среди своите мисли и прецизно да објасни што навистина ја повредило.

Внимавајте на токсичното казнување со молчење

Од друга страна, постои форма на молчење која може сериозно да ја наруши врската – позната како „тивок третман“. Кога некој намерно го игнорира партнерот за да го казни, да покаже моќ или да му нанесе болка, молчењето се претвора во оружје. Ова лесно води кон пасивно-агресивно однесување и емоционална оддалеченост.

Затоа, паузата во разговорот мора да има свој крај. Наместо ладно молчење со денови, секогаш нагласете кога ќе го продолжите разговорот со реченици како: „Ќе разговараме повторно вечерва“.

Уште еден трик: Зборувајте потивко

Молчењето не е единствениот начин да се смири кавгата. Разлика може да направи и тонот на вашиот глас. Свесното зборување потивко и посмирено ја прекинува динамиката на надвикување. Со тоа испраќате порака дека ја држите ситуацијата под контрола и го поттикнувате партнерот навистина да ве сослуша, наместо инстинктивно да се брани.

The post ЗОШТО МОЛЧЕЊЕТО Е ЗЛАТО: Психолошки трик од една реченица кој спречува раскинување по кавга! appeared first on Навалица.

Според официјалниот извештај од надлежната Комисија, инцидентот започнал кога вработениот од ромска националност направил сериозна професионална грешка земајќи сосема погрешни димензии за противпожарна врата, што логично предизвикало огромен револт кај неговиот шеф. Навредениот работник во својата претставка навел дека главниот мајстор почнал исклучително агресивно да го пцуе и отворено да го навредува врз етничка основа на многу висок тон пред повеќе присутни луѓе, по што ситуацијата дополнително и драматично се влошила за време на нивното враќање кон Скопје кога мајсторот наводно го фатил воланот во обид ненадејно да го сврти автомобилот. Ваквата ескалација го натерала работникот итно да му се јави на сопственикот на компанијата за да го пријави насилното однесување и да побара заштита од понатамошни притисоци.

Од обид за прикривање вина до тешки меѓуетнички навреди

Меѓутоа, интерната истрага која веднаш и темелно била спроведена од страна на раководството на компанијата покажала една сосема поинаква и многу покомплексна слика за целиот овој непријатен настан кој сериозно ја нарушил работната атмосфера. Откако сопругата на газдата на фирмата ги сослушала двајцата вработени преку директно меѓусебно соочување, било недвосмислено утврдено дека работникот всушност се обидел физички да ги избрише погрешните мерки од ѕидот за да ја сокрие сопствената одговорност за настанатата штета, што шефот многу навремено го документирал снимајќи го со својот мобилен телефон. Оваа разоткриена манипулација била главниот тригер за експлозијата од навреди која уследила веднаш потоа.

„Го прашав зошто лаже, а тој почна да ме провоцира нарекувајќи ме ‘Шиптар’, по што многу се изнервирав и му кажав лоши зборови кои беа директна реакција на неговиот дрзок однос.“

Како директна реакција на овој сериозен инцидент кој открил длабоки меѓучовечки недоразбирања, компанијата веднаш покренала строга дисциплинска постапка споделувајќи ја вината подеднакво кај двајцата актери во конфликтот, а истовремено донела и сосема нов Правилник за заштита од вознемирување на работното место кој веднаш бил истакнат на огласната табла. На самиот крај од оваа исцрпувачка постапка, Комисијата за спречување и заштита од дискриминација донесе официјална препорака со која строго го задолжува пријавениот мајстор во иднина целосно да се воздржи од секаков вид на постапување кое би можело да создаде заканувачка или понижувачка средина базирана на било какви дискриминаторски основи.

The post Етнички навреди ечат на работното место: Тешка пресметка помеѓу Ром и Албанец заврши пред антидискриминациска комисија appeared first on Навалица.

Постојат гестови кои со својата искреност допираат до срцата на цела една заедница, а токму таков е најновиот потег на младиот охриѓанец Марко Пејчиновски, кој повторно покажа дека вистинската големина се мери со добрината, а не со трофеите. Овој пливачки херој, познат по своите достигнувања, овојпат го привлече вниманието со дело што надминува секаков спорт и што ја разбранува целата јавност со својата емотивна тежина.

Својата порака Марко ја упати на симболичен начин, откако ја избричи сопствената коса и со тој чин ѝ се придружи на битката на сите оние што секојдневно се борат со тешка болест. Зад овој навидум едноставен гест, сепак, се крие длабоко лична и трогателна приказна која сега за прв пат ја сподели со јавноста.

Ветување одржано по цели пет години

Пред точно пет години, како што откри самиот, тој сакал да го направи истиот чекор за да ѝ даде сила на својата мајка во нејзината најтешка животна битка, а тогаш и си ветил дека еден ден истото ќе го стори и за сите други што се борат со тој невидлив непријател. Марко порача дека косата никогаш не е и не смее да биде мерило за човечката убавина, а својот хуманитарен ангажман го издигна на уште повисоко ниво со одлуката целиот месечен приход од продажбата на својата книга и маици да го насочи кон поддршка на овие борци.

„Косата никогаш не е мерило за човечката убавина — вистинската сила се крие во срцето и во подадената рака кон оние на кои им е најпотребна.“

Со ваквата комбинација на лична жртва и конкретна помош, Марко Пејчиновски се издвои како вистински пример за добрина и храброст, човек чиишто дела зборуваат погласно од секој збор. Неговата приказна не само што предизвика бран емоции меѓу граѓаните, туку и потсети дека вистинското херојство често не се случува во базен или на пиедестал, туку во тивките, несебични гестови насочени кон оние што најмногу се борат.

The post Испoвед што ја расплака цела нација: Еве што направи нашиот пливачки херој за најхрабрите борци! appeared first on Навалица.

Овој медицински потфат претставува вистински преседан. Болницата „Д-р Органџиски“ го прогласи случајот за историски. Станува збор за исклучително сложена медицинска постапка. Лекарите исклучително внимателно ја подготвувале 61-годишната пациентка. Постапката за ин витро оплодување заврши со огромен успех. Возрасната двојка конечно станаа родители. Тие добија здраво машко бебе. Нивната долгогодишна желба за потомство сега е реалност. Овој несекојдневен настан отвора многу прашања во јавноста. Границите на човековата биологија се дефинитивно поместени.

Сложена реконструкција и донирани јајце-клетки за нов живот

Целиот процес барал максимална посветеност од медицинскиот тим. Лекарите морале да ги предвидат сите можни ризици. Пред самото оплодување, експертите извршиле хистероскопска реконструкција. Овој хируршки зафат бил апсолутно клучен за матката. Успехот се должи и на користењето донирани јајце-клетки. Оваа комбинација овозможила безбедно износување на бременоста. Денес, мајката и новороденчето се во одлична здравствена состојба. Нивниот случај предизвика огромно внимание низ целата држава. Јавноста е фасцинирана од овој несекојдневен медицински успех.

„Овој случај претставува доказ за моќта на модерната медицина. Успеавме да оствариме историски резултат преку внимателен и строго индивидуализиран пристап кон пациентите.“

Возраста на родителите предизвикува силни и поделени реакции. Некои го слават овој голем медицински триумф. Други жестоко дебатираат за етичките и социјалните аспекти. Сепак, фактите говорат за еден беспрекорен стручен успех. Модерните репродуктивни технологии нудат надеж за многу парови. Клиниката покажа врвно ниво на стручност и експертиза. Ова е дефинитивно настан кој трајно ќе се памети.

The post Пензионери на 71 и 61 година добија здраво машко бебе преку ин витро! appeared first on Навалица.

The post Делува како ангел, но ве користи без да забележите: 4 знаци дека добрината е само маска appeared first on Навалица.

Во едно исклучително динамично и сурово време каде што современиот свет безмилосно и континуирано брза по акумулација на материјални средства, освојување на високи општествени функции и стекнување на лажен престиж, нашата јавност беше длабоко потресена и суштински замислена од една голема, силна и филозофска мисла на нашиот генијален писател Венко Андоновски, која со неверојатно моќен ефект одекна низ целиот културен простор. Неговиот маестрален и длабоко емотивен пишан запис, создаден по повод преминот во вечноста на неговиот искрен, долгогодишен пријател и култен театарски маестро, режисерот Сашо Миленковски, допре до илјадници срца ширум државата, потсетувајќи нè сите нас дека во трката по минливото богатство човештвото многу често заборава што навистина значи да се има чиста душа и дека вистинските, фундаментални вредности никогаш не можат да се купат, туку тие макотрпно се создаваат исклучиво преку искрена уметност, безусловна љубов и зачувување на сопствениот образ.

Тајната на сигурниот аплауз и преселбата во небесниот театар

Трагичната вест за заминувањето на големиот Миленковски пристигна само неколку кратки недели откако овој врвен и неповторлив уметник ја прими престижната Награда за животно дело на реномираниот фестивал „Војдан Чернодрински“, крунисувајќи ја својата блескава кариера непосредно пред да се пресели меѓу ѕвездите во вечниот небесен театар каде што сигурно ќе продолжи да ги режира своите ремек-дела. Присетувајќи се на нивните заеднички уметнички почетоци, професорот Андоновски пред јавноста откри една интимна и бескрајно прекрасна тајна поврзана со едно навидум обично парче хартија на кое биле прецизно запишани минутите за сигурен аплауз и искрена насмевка од саканата публика.

„Ако не ги добиеме овие аплаузи во точно предвиденото време, можеме слободно да си ги спакуваме работите и да си одиме дома.“

Овие силни зборови, кои маестро Миленковски редовно му ги кажувал на својот верен креативен сопатник пред секоја голема премиера, совршено прецизно го отсликуваат чистиот уметнички профил на еден човек кој буквално дишеше и живееше исклучиво за магијата на театарската сцена, потполно отфрлајќи го материјалното богатство како мерка за личен или професионален успех во животот. Неговото физичко заминување несомнено остава огромна и ненадоместлива празнина во македонската култура, но неговиот беспрекорен дух и непроценливото уметничко наследство, овековечени преку моќните зборови на Андоновски, ќе продолжат вечно да живеат како светол патоказ за сите идни генерации кои допрва треба да научат дека човечноста секогаш мора да биде ставена пред алчноста.

The post „Колку човек повеќе има, толку повеќе се расчовечува“: Моќната порака на Венко Андоновски која ја расплака Македонија appeared first on Навалица.