Страхил Ф.
Веста за заминувањето на човекот кој со своите безвременски балади одгледа и утеши бројни генерации пристигна неочекувано, прекинувајќи ја рутината на едно жешко скопско неделно попладне и оставајќи зад себе само тешка, болна тишина која сведочи за големината на неговата загуба. Информацијата за смртта на Владо Јаневски одекна како вистински гром од ведро небо, предизвикувајќи инстантни флешови на носталгија кај илјадници фанови кои своите први љубови, најголеми разочарувања и најубави младешки денови ги врзуваат токму за неговите антологиски стихови во кои секогаш доминираше искрената емоција. Заминувањето на овој музички великан претставува дефинитивен крај на една златна ера во македонската поп-култура, бидејќи тој си замина тивко, нечујно и кришум, токму онака како што и го живееше својот живот подалеку од нападните светла на рефлекторите.
„Би сакал да верувам дека е пак ‘рекла-казала’ од деведесеттите“
-
La Linea v13
699 ден
524.25 ден
Скролајќи низ медиумите и бескрајната низа на проштални пораки од луѓе кои или бескрајно го обожуваа или го сметаа за премногу меланхоличен, вниманието на јавноста со право го украде поетот Дарко Лешоски, кој преку маестрална игра со зборовите успеа да ја канализира колективната тага на нацијата. Лешоски во својата емотивна објава признава дека потајно посакува оваа трагична вест да е само уште една од оние урбани легенди и неосновани трачеви карактеристични за деведесеттите години, кога по секое наводно исчезнување, Јаневски повторно триумфално се појавуваше на екраните на МТВ за да промовира нов музички материјал кој експресно стануваше хит.
„Ниеден македонски музичар не бил присутен во мојот живот секојдневно како тебе од наједноставна причина: на татко ми скоро дваесет години му ѕвони телефонот со воведот од твојата ‘Евергрин’. Твоите липи ко плин и твојот џубокс се дел и од мојот живот, како и на илјадници други, а од такво наследство нема ништо поскапо.“
Оваа длабоко трогателна посвета, во која Лешоски се присетува на комичните семејни моменти поврзани со местењето на познатата мелодија како рингтоне на мобилниот телефон, кулминира со искрена надеж дека легендарниот музичар ќе го добие најубавото место таму горе. Преку овие зборови се испраќа едно последно збогум до човекот кој преку своите фраерски текстови засекогаш обезбеди култен статус во македонската музичка историја и остави трага која никогаш нема да избледи.
