ЈАЗИКОТ Е НАША ТАТКОВИНА: Македонија слави, прочитајте ги најубавите стихови кои ќе ве наежат до коска!

Јазикот е нашата единствена и вечна татковина! Овој свет аманет ни го остави великанот Блаже Конески. Денеска со огромна национална гордост го славиме 5 Мај. Ова е денот на македонскиот јазик и нашата азбука. На овој датум во 1945 година е озаконета македонската азбука. Таа е нашиот најсилен идентитетски печат пред светот. Зарем постои поубав јазик од оној на Конески, Рацин и Шопов? Нашиот јазик е нашиот дом и нашето огниште. Сѐ додека го чуваме мајчиниот збор, ние ја имаме татковината.

Историски континуитет од вековни ракописи до АСНОМ

Нашиот писмен континуитет влече длабоки корени низ вековите. Првите типично македонски зборови се појавуваат уште во десеттиот век. Свеста за нашата посебност силно блесна во деветнаесеттиот век. Крсте Петков Мисирков го удри темелот во 1903 година. Македонскиот јазик стана службен на историското заседание на АСНОМ. Азбуката е усвоена врз светиот принцип „еден глас – една буква“. Наскоро потоа е усвоен и нашиот официјален правопис. Блаже Конески ги постави несоборливите научно-историски темели. Тој ни ја подари првата граматика и речникот.

Најубавите стихови кои ја галат македонската душа

Нашиот јазик крие невидена убавина и емотивна длабочина. Низ годините се создадоа безвременски стихови кои вечно ќе живеат. Во продолжение се потсетуваме на најголемите мајстори на пишаниот збор.

„До кај што сум ја пренесол својата љубов,
дотаму е мојата татковина.
А вие, еј!
На што сте смислиле да ја сведете?!“

– Блаже Конески, „Татковина“

„Кога ја љубев Дениција,
како да калемев светлина на мракот,
како да топев снегови фатени во движење,
како да станував единствен сведок
за бакнежот меѓу металот и громот“

– Петре М. Андреевски, „Кога ја љубев Дениција“

„Стани си утре порано
дојди си вечер подоцна,
наутро радост понеси
навечер тага донеси“

– Koчо Рацин, „Денови“

„Ако носиш нешто неизречено,
нешто што те притиска и пече,
закопај го во длабока тишина,
тишината сама ќе го рече“

– Ацо Шопов, „Во тишина“

„Милувам прашинка да си,
тих повеј да ми те донесе…
Прашинка љубов, прашинка ништотна,
прашинка невидна,
но сепак љубов, сепак љубов!
Дај да те имам во дланкиве,
Нетежина, Несетило!
Дај да поверувам дека си во мене,
стуткана некаде во мене!“

– Гане Тодоровски, „Љубов“

„Стадо в кавал заљубено
ѕвоно в песна изгубено
око в божур залудено
Румено. Румено. Румено.“

– Матеја Матевски, „Залез“