Сицилија во паника по огромното свлечиште во Нисчеми, градот се лизга и ноќите стануваат кошмар

Нисчеми утрово се буди со чувство дека градот не стои на земја, туку на лизгалка, додека тлото пука, се слегнува и испраќа морничави звуци од подземјето што ги држат луѓето будни и подготвени за најлошото.

Во сицилијанскиот град Нисчеми, огромно свлечиште активно веќе четири дена го менува релјефот пред очите на жителите. По ударот на циклонот Хари, тлото се разлабави и почна да се придвижува кон југ, оставајќи зад себе пукнатини, искривени улици и објекти што изгледаат како да висат над празнина. Иако нема информации за загинати или повредени, вознемиреноста расте бидејќи секоја нова врнежлива ноќ може да значи ново поместување.

Во текот на изминатата ноќ повторно врнело, а дел од граѓаните пријавиле силни удари и необични звуци, како тивки експлозии или лупкања што доаѓаат од длабочината. За многумина тоа е најстрашниот сигнал дека свлечиштето не мирува, туку „работи“, полека и упорно, и дека опасноста може да се прошири без предупредување.

„Црвената зона“ што ја одредуваат службите постепено се поместува кон поцентралните делови. Официјално, се смирува јавноста дека јадрото на градот засега е стабилно, но на терен доминира поинаква слика. Луѓето гледаат како пукнатините се продолжуваат, како делови од дворови исчезнуваат, а поединечни објекти покажуваат јасни знаци на оштетување кои од ден на ден стануваат поочигледни.

Евакуации и куќи на работ на бездна

Над илјада жители веќе се евакуирани и сместени во привремени прифатни центри и јавни објекти. Многумина заминале со најосновното, оставајќи ги домовите зад себе во надеж дека ќе се вратат кога состојбата ќе се стабилизира. Во најпогодените делови, куќи и автомобили се наоѓаат на самиот раб на свлечиштето, а некои конструкции се толку оштетени што изгледаат пресечени, како да им недостасува половина од потпората.

Градот сега живее во два ритма. Едниот е ритамот на службите кои мерат, оградуваат и пренасочуваат, а другиот е ритамот на семејствата кои се обидуваат да ја сочуваат смиреноста додека ги пресметуваат следните чекори. Најтешко е чувството дека сè може да се промени за една ноќ, со едно ново лизгање.

Војската на терен и трка со времето за пристап до градот

Поради ризик од прекин на комуникации и изолација, на терен е мобилизирана и армијата. Планот е итно да се обезбеди алтернативен пристап со импровизирана обиколница, користејќи земјоделски патишта што ќе се приспособат за проодност. Ова не е само логистичко прашање, туку линија на живот за службите за итни интервенции и за снабдување доколку состојбата се влоши.

Паралелно се формира експертски тим кој треба да процени како ќе се развива свлечиштето и дали постои ризик да зафати нови зони. Во вакви случаи, најопасна е комбинацијата од натопена почва, нови врнежи и веќе „помрдната“ структура на теренот, што може да предизвика нагли забрзувања на лизгањето.

Политичка пресметка додека земјата се поместува

Катастрофата доби и политичка димензија, со меѓусебни обвинувања за тоа кој со години ја игнорирал опасноста. Едната страна тврди дека постоеле јасни предупредувања и дека не се реагирало навреме, додека другата возвраќа дека барала помош и средства, но добивала тишина. Во меѓувреме, граѓаните остануваат со истото прашање што најсилно одекнува во вакви денови, зошто се чекаше да пука земјата за да се тргне во акција.

Нисчеми денес изгледа како град што се бори на две фронтови. Едниот е природниот, каде што тлото не простува, а другиот е институционалниот, каде што одлуките доаѓаат со задоцнување. Додека службите се обидуваат да го држат под контрола теренот, жителите ја бројат секоја наредна врнежлива прогноза како уште еден тест за тоа колку долго ќе издржи нивниот град.