Брисел падна на испитот: Европа бара национална капитулација, а не реформи!

Европскиот парламент уште еднаш брилијантно докажа дека нивните ветувања за фер и демократски пристапен процес се само празни фрази на хартија, откако денеска срамно падна на испитот по демократија и одлучи да ја задржи историјата како главен и единствен услов за македонските евроинтеграции. Амандманот број 3, кој го предложи известувачот Томас Вајц со цел да се избрише скандалозниот и небулозен став 73 од резолуцијата, беше глатко и без многу размислување отфрлен од страна на европратениците. Повеќето од нив, очигледно водени од нечии туѓи политички агенди, изгласаа овој срамен член да остане интегрален дел од текстот, со што јасно ни порачаа дека Македонија ќе мора да продолжи да ја преговара и пазари сопствената историја доколку сака барем да сонува за влез во европското семејство. Овој потег е директна потврда дека Европа не бара реформи, туку национална капитулација.

Токсичното наследство на Османи и диктатот на Софија

Она што најмногу боли во целиот овој бриселски циркус е содржината на самиот член 73, кој директно и силно ја повикува контроверзната Заедничка историска комисија на Македонија и Бугарија да испорача „опипливи резултати“ – што во превод значи безусловно прифаќање на бугарскиот историски наратив. Во текстот отворено се инсистира дека сите толкувања на историските факти и личности мораат да бидат темелени на фамозниот и штетен Втор протокол, истиот оној кој со голема гордост беше потпишан и прифатен од поранешниот министер Бујар Османи. Ова токсично политичко наследство сега се користи како главен инструмент за континуирано уценување на државата, претворајќи го европскиот сон во вистински историски кошмар од кој нема излез. Интерпретацијата на нашата сопствена историја очигледно веќе не се пишува во Скопје, туку се диктира директно од Софија со амин на Брисел.

Празни фалби за напредокот додека другите нè претркаат

Додека ние сè уште сме заглавени во минатото расправајќи се чиј е Гоце Делчев, Европскиот парламент на истата седница ги усвои и извештаите за останатите земји од Западен Балкан, при што сосема очекувано, Црна Гора и Албанија беа прогласени за апсолутни шампиони и фаворити во трката кон ЕУ. Известувачот Вајц, во обид барем малку да ја ублажи катастрофалната слика за нас, куртоазно изјави дека Македонија треба да биде „следна на листата“ и дека покажала одреден напредок кој треба да се награди за да се задржи некаква вештачка мотивација. Но, реалноста е дека додека еврокомесарката Марта Кос им нуди на другите ширум отворени врати и конкретни датуми за членство (до 2026 и 2027 година), за нас остануваат само празни зборови и ултиматумот да си го смениме минатото ако сакаме иднина. Брисел отворено ни порача: Прво историјата, па потоа Европа.