Весна Љ.
Кога детето ќе каже „Не сакам на училиште“, „Никој не сака да си игра со мене“ или „Ти никогаш не ме разбираш“, првата реакција на родителите е често веднаш да објаснат, да утешат или да кажат дека детето претерува. Но, токму во тој момент може да го пропуштиме она најважното.
Не брзајте веднаш да го решите проблемот
-
La Linea v1
699 ден
524.25 ден
Кога детето ќе каже нешто што нè загрижува, природно е да сакаме веднаш да најдеме решение. Ако каже дека не сака на училиште, ние му одговараме: „Мораш, сите одат“. Ако каже дека никој не го сака, ние велиме: „Не е точно, имаш толку многу другарчиња“. Сите овие реченици доаѓаат од добра намера, но детето од нив може да слушне нешто сосема друго: „Моето чувство не е важно“.
„Наместо веднаш да нудите решенија, многу покорисен прв одговор може да биде едноставното прашање: Сакаш ли да ми раскажеш што точно се случи?“
Прашања кои го менуваат текот на разговорот
Наместо класично испрашување, обидете се со отворени прашања. Прашајте го детето што му било најтешко тој ден или како се чувствувало. Особено корисно е прашањето: „Дали сакаш само да те сослушам или заедно да смислиме што можеме да направиме?“ Ова му дава на детето чувство на контрола, бидејќи понекогаш навистина не му е потребен совет, туку само сигурно место каде што ќе биде сослушано.
Најважно не е да бидете родител кој секогаш го знае одговорот и ги решава проблемите во две минути. На децата им е потребно да знаат дека можат да згрешат, да бидат лути и тажни, а вие ќе бидете тука прво да ги разберете, а дури потоа да им помогнете.
