Маша J.
Дуња, која е дел од Организацијата за пребарување и спасување на Србија, била меѓу првите што пристигнале на местото на трагедијата на 1 ноември 2024 година. Заедно со 19 нејзини колеги, само половина час по повикот, таа се соочила со апокалиптични сцени. Најтешко од сè, според нејзините зборови, било тоа што морала да ги исклучи емоциите додека гледала како нејзиниот роден град страда.
Слика која засекогаш останува врежана
-
La Linea v23
699 ден
524.25 ден
Најпотресниот момент во целата спасувачка акција бил пронаоѓањето на телата на дедото и двете мали девојчиња. Спасувачите знаеле дека мораат да продолжат понатаму, но таа тажна глетка оставила трајна лузна кај сите присутни на теренот.
„Бев токму на тоа место кога го подигнаа делот од бетонската конструкција и кога го пронајдоа дедото кој ги прегрнуваше двете внуки. Тоа е сцена која засекогаш останува во сите нас. Како времето да застана и сцената се врежа како некој со фотоапарат да направи фотографија која не избледнува.“
Гласот на надежта под урнатините
И покрај невидената трагедија во која животот го загубија 16 лица, мала искра надеж се појавила кога во делот каде што пребарувала Дуња се слушнал глас. Вниманието веднаш било насочено кон единствената преживеана – Теодора Мартинко. Спасувачите со часови комуницирале со неа за да ја одржат будна додека траело извлекувањето. Таа успеала да им го каже своето име и возраст, што им дало дополнителен мотив на хероите да се изборат за нејзиниот живот во тие драматични моменти.
