Минчев: Постои ли Македонец кој ќе прифати дека Гоце Делчев не е Македонец

За време на своето опсежно гостување во политичката емисија „Само интервју“ која се емитува на Канал 5 телевизија, Минчев јавно и директно посочи дека суштинскиот проблем воопшто не се состои само во тоа дали припадниците на бугарското малцинство ќе бидат внесени во македонскиот Устав, туку вистинската опасност демне во огромната неизвесност околу тоа што би следувало како ново барање веднаш по тој евентуален чин на државата. Анализирајќи ги континуираните политички притисоци кои доаѓаат од источниот сосед, тој хипотетички запраша што би се случило доколку веќе утре, како следен нерационален услов за нашиот напредок, биде побарано од нас да се откажеме од најголемиот револуционер, поставувајќи ја пред јавноста тешката дилема дали воопшто постои Македонец кој доброволно би се согласил со наметнатата теза дека Гоце Делчев не е Македонец.

Историскиот ревизионизам е неприфатлив за македонскиот народ

Министерот Минчев во своето обраќање исто така нагласи дека Македонија како суверена држава едноставно не може континуирано да прифаќа и да влегува во асиметрични процеси без да добие цврсти и недвосмислени меѓународни гаранции дека по исполнувањето на едно конкретно барање нема веднаш да следуваат редица нови уцени, особено имајќи предвид дека од бугарска страна сè уште постојат официјални ставови кои отворено тврдат дека Македонците како нација постојат дури по 1945 година или дека македонскиот јазик е само обичен дијалект на бугарскиот. Осврнувајќи се на континуираните обиди за безобразно ревидирање на болното историско минато и свесното игнорирање на невините жртви, тој ја искористи неодамнешната комеморација во Ваташа за жестоко да го критикува лидерот на СДСМ, Венко Филипче, и неговата партија за нивниот крајно лицемерен однос кон историските факти. Тој пред гледачите посочи дека претставува вистинска политичка перверзија фактот што претставниците на СДСМ од една страна полагаат цвеќе пред споменикот на дванаесетте свирепо убиени младинци, додека од друга страна се подготвени да прифатат уставни измени кои индиректно би значеле признавање на бруталните бугарски окупаторски сили исклучиво како некакви „бугарски администратори“ кои делувале на овие простори.

„Не може да се бара од нас да прифатиме дека нешто што е дел од нашата историја и идентитет е предмет на преговарање. Ние мораме да најдеме начин да излеземе од оваа состојба, но тоа не значи да излеземе по секоја цена.“

На самиот крај од своето излагање, генералниот секретар на Движењето ЗНАМ децидно порача дека македонската држава не смее да дозволи процесот на пристапување кон Европската Унија да се претвори во инструмент за прифаќање на туѓи тези преку кои директно се оспорува македонската национална и културна посебност. Тој го реафирмираше партискиот став дека Македонија мора сигурно да чекори кон големото европско семејство, но исклучиво како достоинствена и рамноправна држава, со свој сопствен и меѓународно признат јазик, негибната историја и цврст идентитет, ставајќи ги виталните државни интереси секогаш високо над тесните и дневни партиски пресметки.