ИСТОРИСКА ПОРАКА ОД НИКОЛОСКИ: Охридскиот договор нè спаси од војна, но политикантите го користеа за лично богатење!

Во своето обраќање на Свечената седница, Николоски потсети на драматичните денови кога конфликтот тропаше на вратата. Државата тогаш се наоѓаше на ивица на раздор и силен национализам. Но, со помош на меѓународната заедница, Европската Унија и НАТО, беше избран патот на компромисот. Наместо поделби, Македонија тргна по патот на политичката зрелост, меѓусебното почитување и дијалогот. Сепак, овој пат честопати беше миниран од неодговорни политички актери.

Лажен национализам и богатење на грбот на народот

Николоски беше брутално искрен околу мрачната страна на пост-охридскиот период. Тој отворено посочи дека одредени поединци и цели политички партии го користеле договорот како параван. Нивната главна цел била остварување на лични и семејни бизнис интереси. Тие свесно поттикнувале лажен национализам и етнички тензии, користејќи ги како алатка за долгогодишно владеење и богатење. За среќа, според него, тие структури повеќе не се дел од актуелната Влада.

„Може да признаеме дека долго и успеваа да го прават тоа. Но, во суштина најголемиот дел од нивните работи беа поврзани исклучиво со личниот и семејниот интерес.“

Силна инфраструктурна офанзива и фокус кон иднината

Денес фокусот на државата е целосно променет. Владата најавува силен инвестициски циклус во инфраструктурата, образованието и здравството. Наскоро започнува изградбата на автопатот Скопје – Блаце, како и на делниците кон Гостивар и Кичево. Она што јавноста најмногу го очекува е финализирањето на автопатот Кичево – Охрид – Струга, кој според најавите ќе биде целосно завршен во првиот квартал од следната година. Паралелно, забрзано се работи и на железничкото поврзување кон Бугарија преку Коридорот 8.

„Идните генерации треба да зборуваат за тоа каде ќе се запишат на факултет, кој постигнал подобар успех и на кој концерт ќе одат. Тоа е нашата обврска кон нив.“

Рамковниот договор, заклучи Николоски, докажа дека научивме да живееме заедно. Сега, нашата најголема обврска е на новите генерации да им оставиме просперитетна и обединета држава. Младите мора да бидат фокусирани на својата иднина, а не да ги живеат траумите и политичките кризи од минатото.